من آدم نتوانستنم

دلِ کندن از یادگاری هائی که دور ِ خود جمع کرده ام را ندارم , دلِ گذشتن از گذشته ای که پاره ای از بودنم بوده است را هم ندارم و این به ظاهر اسیر در دستِ من , به اسارتم می گیرد و تا به ابد, اگر نخواهم هم , باز هم همراه من با من و هم پای من خواهد آمد تا خشت به خشتِ آینده ی هنوز نیامده را از هم اکنون ام پی بریزد...
من آدم نتوانستن ام , آدمی که زورش به چند ورق کاغذ و مشتی خاطره و چند قلم شیئ ِ به یادگار مانده از گذشته هم نمی رسد , زورش نمی رسد تا فارغ از تمام ِ دلبستگی ها قیدشان را بزند و دورشان بیاندازد و زندگی را نه این بار گره خورده که از نو شروع کند...
من آدم ِ نتوانستن ام ...!!

...

غمزده رُخسار ِ ماه
نویدی ست بر آغاز شبی دیگر
رجعت من به اصل ِ عصیانِ روحی عاصی
که در کشمکش ِ اندیشه هایِ موهوم به استیصال رسیده است
فکر , پشتِ فکر!! راه گم کرده در سینه کش ِ جاده هایِ بی مختوم ِ ذهنی پر از تردید..
در کشاکش ِ خمیازه هایِ طولانی
که می خواهند دل ِ قهوه را
به ترفندِ همین دهن دره های بی گاه , به دست آورند
سیگار است که پشتِ هم آتش می گیرد از لهیبِ آتشی که بر سینه ام افتاده است
در فضائی که منتهایِ آرزویش
اندکی اکسیژن است
که ناجی شود
میانِ این همه دود!
گلوئی را که مبتلایِ تک سرفه هائی ست مشکوک ...
و نوائی که می خواند _یک شب آتش در نیستان ...._گوئی پژواکِ فریادی ست که هنوز
در چگونه سر دهم هایِ حنجره ی خشکِ من ,
مُــرَدَد مانده است
.
.
.
و صبح آغاز ِ دیگری ست برایِ نزدیک شدن به شبی این چنین پر از کابوس!!!!

                                                                                                                    علیرضا باقی

بنویس...

ما که ایستاده مردن را
به از زیستن
بر سر زانویِ خم شده ی خویش می پنداشتیم
ببین چگونه
اسیر مسلکِ کثیف ِ جهالتی شدیم
که در مسلخ ِ خویش
بر تن ِ تبدار طبیعتِ آرام مان
خنج می کشد
زخم می زند
خون می ریزد
و با لبخندی کریه
در زیر ِ گوشِ سکوتِ پر از نجابت مان
سرودِ سردِ پیروزی اش را
سر می دهد ...
...
هنگامه ی جنگ است
میان حقیقت و دروغ
عدو
صف کشیده روبرو
به تیغ ِ جهل
می درد
سینه ی ستُبر ِ اصالتمان را
قلم غلاف مکن
که نوشتن
تنها سلاح ِ ماست
در برابر ِ دشمن ِ مشترک ..

علیرضا باقی