آی مردم
گم کرده هویت خویش را
شاخه ی شکسته ی درختی
که اینچنین
تیپا می زنید هر دم
کاش لااقل می دانستم
که دست آخر
هیمه ی اجاقِ سردِ خانه ی کدام یک از شما خواهد شد،
جانم!؟

---

قطار عمر
با سرعتی هر چه تمام تر می گذرد
اما دریغ،
که ما هنوز هم
در ایستگاهِ تاریکِ زندگی
پی ِ سوزنبانی می گردیم
که در کاهدانِ آرزوهایمان گم شده است...

                                                                                                                     علیرضا باقی

پی نوشت :

وبلاگم در پرشین بلاگ به روز شد :
نقدی بر زندگی